Słynny władca Mezopotamii, król Hammurabi jest nie tylko twórcą kodeksu prawnego, ustalił wówczas również cennik za poszczególne usługi medyczne. Reguły mówiły, że bogatsi płacą więcej, a biedniejsi mniej. Kodeks Hammurabiego określał sposób egzekwowania lekarskiej odpowiedzialności. Medykowi, który zaszkodził pacjentowi obcinano ręce, co szybko eliminowało słabych chirurgów.
Na czele starożytnego Egiptu stał faraon, jednak faktyczna władza skupiona była w rękach kapłanów. Przeprowadzali oni nawet operacje, byli również znawcami leków różnego pochodzenia (zioła, wyciągi ze zwierząt, związki mineralne).
Starożytna medycyna często dzielona jest na czasy przed i po Hipokratesie. Antyczny medyk jest twórcą najważniejszych założeń dzisiejszej medycyny. Hipokrates to twórca zasad etycznych lekarza, postaw fizjologii i zasad funkcjonowania organizmu. Pozostawił on także bogaty opisy objawów chorobowych oraz rzetelny spis leków.
W starożytny Rzymie nie ufano lekarzom oraz kuracjom medycznym. Głównymi specyfikami za pomocą których się leczono było wino i cebula. Jednak po rozbudowie rzymskiego imperium zaczęto również szkolenia lekarzy.